Wil je mij leren kennen?

Wil je mij leren kennen?
maart 5, 2016 Gaea
In blog

Een nieuwe blog, het is even geleden zag ik.

Schrijven kan je ook niet afdwingen en ik was met zoveel tegelijk bezig, dat het er niet eerder van is gekomen. Bij schrijven heb je ook inspiratie nodig en dat heb ik zeker wel genoeg maar het was meer chaotisch in mijn hoofd dan dat ik het op papier (uh op het scherm) kon zetten.

Er worden wel eens vragen aan mij gesteld over het ‘waarom ik dit werk ben gaan doen’ of ‘is dat niet gewoon een hobby?’. En dat leg ik dan uit, maar nu zal ik mijn verhaal vertellen via deze blog. Het is een persoonlijk verhaal maar ik vind het ook belangrijk dat je mij leert kennen. Dus bij deze….

Altijd heb ik veel gestudeerd en daarna op kantoor gewerkt, ik zat in de vastgoedmarkt. In 2008 stak de crisis zijn kop op, toch hield ons kantoor het vol en het ging goed. Helaas viel in december 2012 het doek voor ons kantoor en moest ik na 10 jaar weg. En wat een geluk zeg, want wat trof ik daarna een leuke werkgever (nog steeds in het vastgoed), geweldige vent, leuk werk….na 1 jaar viel ook daar het doek door de crisis. Toen had ik niks meer, ondertussen waren we verhuisd naar ons prachtige huis maar dit was ook eng, want hoe moet het nou allemaal?
Ik kwam in de WW en solliciteerde overal waar ik maar kon, maar ik kwam niet aan de bak.
En toen werd ik ziek, echt ziek….

Ik word al weer zenuwachtig als ik eraan denk, het is een trauma geworden. Misschien is het juist goed om dit eens van me af te schrijven. Ik had kinkhoest en HOE. Poeheee wat een ramp zeg. Allereerst, iedereen beleeft dit anders, er zijn zelfs mensen die niet beseffen dat ze kinkhoest hebben. Ten tweede, er zijn natuurlijk vele ergere ziektes maar ik zal je uitleggen wat deze ziekte inhield.

Al een tijd was ik aan het kwakkelen met gekuch, verkouden en niet lekker zijn. Toen kreeg ik een puffer, nou prima. Aantal weken later ging ik ontzettend hoesten (het is februari/maart 2014), ik voelde meteen dat dit geen normale hoest was want ik ‘stikte’ in mijn eigen slijm. Ik hoestte dus zo erg en zoveel slijm op dat ik er niet meer uit kwam. Na 1 week(!) zat ik al bij de huisarts en vertelde dat ik er niet uit kwam in een hoestbui en dat ik bang was. Het was een verkoudheid en dat moest vanzelf weer over gaan.
In tranen zat ik thuis want ik wist dat het dat niet was.

Het gezin en huishouden gingen door, mijn lief was werken en de kinderen naar school. In mijn eentje was ik inmiddels zo bang want als ik ging hoesten, bleef het steken en snakte ik naar adem.
Na een week weer terug naar de huisarts dat ik het echt niet vertrouwde, weer werd ik weggestuurd.
Inmiddels was het zo erg, dat al mijn energie opging aan het hoesten. Gevolg: ik lag op bed, ik kon nog maar amper lopen en mijn lijf deed ontzettend zeer…..maar vooral wat was ik bang.

Na 4 weken had mijn lief het niet meer. Kan je het je voorstellen? Als ik ‘s nachts hoestte, kon hij niks doen dan mij vasthouden en me moed inpraten dat ik eruit ging komen, hield bakjes onder mijn mond om het slijm op te vangen en ondertussen kreeg ik geen adem. Sorry, het klinkt dramatisch maar dat was het ook. Ik kon niet ademen zoveel slijm.
Hij reed met mij naar de huisarts (ik kon niet meer lopen, ik had gekneusde ribben, was kilo’s afgevallen) en wat was hij kwaad. Toen kon ik gelijk door, foto’s werden gemaakt van mijn longen/ribben en er werd bloed afgenomen. De radiologen vroegen me nog of ik echt alleen had gehoest en niet was gevallen of iets dergelijks. Zo verbaasd waren ze over mijn ribben. Uit het bloed bleek dat ik kinkhoest had. Dat houdt in dat je anti-cellen hebt aangemaakt tegen kinkhoest en dokters kunnen hier niets aandoen, het moet echt zelf uit je systeem gaan. GGD werd ingeschakeld om in kaart te brengen waar ik het kon hebben opgelopen en hoeveel mensen ik zou hebben kunnen besmet.
Van de huisarts kreeg ik codeïne tegen het hoesten en naproxen tegen de pijn. In totaal heb ik 7 weken op bed gelegen, mijn kinderen wisten zich geen raad (ik was ook net een geraamte). Ze hebben hierdoor ook een trauma opgelopen want als ik nu hoest, zijn ze bang dat ik stik. Och germ.

Maar ik kwam er bovenop en HOE?!
Wat een persoonlijkheidsverandering, ik ging het leven weer helder zien. Alles was positief, ik bloeide op en genoot van alle kleine dingetjes. En ik DURFDE! Ik durfde weer naar school te gaan, te gaan leren wat ik altijd al wilde namelijk masseren. Niemand wist dit van mij maar nu had ik het gevoel dat ik niks meer te verliezen had. Ik ging ervoor en ik was meteen verkocht, mijn handen gleden als vanzelf over de lichamen, de leerstof zat zo in mijn hoofd. This is it!
En hoe snel kan het dan gaan? Mijn uitkering zou gaan stoppen, ik had nog steeds geen ander werk dus ik had letterlijk niks meer te verliezen. Of niks verdienen….of met liefde je praktijk opzetten en daar je inkomsten mee willen gaan verdienen. Dat dus!
En dat valt niet mee hoor, mijn lief en ik hebben al heel wat meegemaakt en zeker financieel is het sappelen. Maar wat ben ik blij dat de ziekte mij is overkomen, want daardoor DURF ik, durf ik voortaan op mijn gevoel te vertrouwen en kan ik genieten.

Moraal van dit verhaal? Voor elke deur die sluit, gaat een andere open. Geniet van het leven en DURF eens wat anders te doen (bijvoorbeeld in een achtbaan gaan hè mam? ;-)).
En vooral (VER-)OORDEEL iemand niet als je zijn of haar keuze niet helemaal begrijpt, er zit altijd een verhaal achter!

Deze blog wil ik opdragen aan mijn LIEF en mijn kinderen, ik besef me nu weer wat een afschuwelijke tijd het voor jullie was. Dank voor jullie zorgen. Ik hou van jullie!

En JIJ? Bedankt voor het lezen van deze blog enne…beloof jij me dat ook jij gaat durven en genieten!

Liefs, Valerie

 

Comments (2)

  1. Francis 4 jaar geleden

    Wauw wat een mooi verhaal! En ja zo waar, (ver) oordeel iemand niet!!! Ook al snap je zijn/haar keuzes op dit moment niet .

    • Auteur
      Gaea 4 jaar geleden

      Dank je Francis.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*